تنها و روی ساحل

مردی به راه می گذرد

نزدیک پای او

دریا،همه صدا

شب،گیج در تلاطم امواج.

رو می کند به ساحل و در چشم های مرد

نقش خطر را پر رنگ می کند.

انگار

هی می زند که:مرد کجا مروی، کجا؟

و مرد می رود به ره خویش.

از هجوم نمه ای بشکافت گور مغز من امشب:

مرده ای را جان به رگ ها ریخت،

پا شد از جا در میان سایه و روشن،

بانگ زد برمن:مرا پنداشتی مرده

و به خاک روزهای رفته بسپرده؟

لیک پندار تو بیهوده است:

پیکر من مرگ را از خویش میراند.

سر گزشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است.

من به هر فرصت یابم بر تو می تازم.

شادی ات را با عذاب آلوده می سازم.

رنگی کنار شب

بی حرف مرده است

مرغی سیاه آمده از راه های دور

می خواند از بلندی بام شب شکست

سر مست فتح آمده از راه

این مرغ غم پرست

در این شکست رنگ

از هم گسسته رشته هر آهنگ

تنها صدای مرغک بی باک

گوش سکوت ساده می آراید

به جست وجوی تو

بر درگاه کوه می گریم

در آستانه دریا وعلف

به جست وجو تو

در معبر باد می گریم درچار راه  فصول

در چارچوب شکسته پنجره ئی

که آسمان ابر آلوده را

قابی کهنه می گیرد

به انتظار تصویر تو

این دفتر خالی

تا چند؟تاچند؟

واحه ای درلحظه

به سراغ من،اگرمی آیید

پشت هیچستانم

پشت هیچستان جایی است

پشت هیچستان رگهای هواپر قاصدهایی است

که خبر می آورند ازگل واشده دورترین بوته ی خاک

روی شنها هم نقشهای سم اسبان سواران سواران

به سر تپه معراج شقایق رفتند

چه بگویم؟_سخنی نیست.

می وزد از سر امید نسیمی

لیک تا زمزمه ئی ساز کند،

درهمه خلوت صحرا

به رهش

نارونی نیست.

چه بگویم؟_سخنی نیست.

پشت درهای فرو بسته

شب از دشته ودشمن پر

به کج اندیشی

خاموش

نشسته ست.

بام ها

زیر فشار شب

کج،کوچه

از آمدو رفت شب بدچشم

خسته ست.

چه بگویم؟_سخنی نیست

درهمه خلوت این شهر

آواجز زموشی که دراند کفنی نیست.

            نظر گذاشتی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟                حالا که مطلب نمیذارم چرا؟

غم  هجر تو  نیمه  جانم   کرد                           کرد کار  یکسر  ناتوانم  کرد

 زیر  بار   فلک   نرفتم     لیک                          بارعشق توچون کمانم کرد

ضعف   چون  اه   سینه   مظلوم                       دگر  از  هر  نظر  نهانم   کرد

نیست باقی جزاستخوان غم عشق                عاقبت صاحب استخوانم کرد  

 به  تصور  نیارم    انچه    که    آن                    به  تصور   نیاید   آنم   کرد

دست    پرورده    مرا       گیتی                      دست دستی بلای جانم کرد

دل چون  موم  نرم  من به  توای                      سنگ  دل  باز  مهربانم   کرد

بسکه بدین بود  دل از  چشمم                      بدو  چشمم که بدگمانم  کرد

 یار  بد  داد  امتحان   صد   بار                       با وجودی  که  امتحانم   کرد

نیست عارف به ازسکوت به من                     آنچه میخواست دل زبانم کرد

 

بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت       که زکوی اوغباری به من آرتوتیا را

به امید انکه شاید برسد به خاک پایت        چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان          که زجان ما بگردان ره افت قضا را

چه زنم چونای هردم ز  نوای شوق او  دم            که لسان غیب خوشتر بنوازداین نوا  را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی        به پیام اشنایی بنوازد اشنا را

زنوای مرغ یا حق بشنو که دردل شب        غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا